Ik verkocht mijn bootjes
Een Wall Street bankier zat op de dok van een klein Mexicaans vissersdorp toen een visser aanmeerde met enkele prachtige tonijnvissen.
De bankier complimenteerde hem over de kwaliteit van zijn vis en wilde weten hoe lang hij er over deed om die vissen te vangen.
“Niet zo lang”, reageerde de Mexicaan.
“Waarom vis je dan niet wat langer zodat je meer vissen kan vangen?”, wilde de bankier weten.
“Ik slaap uit, vis een beetje, speel met mijn kinderen, neem een siësta met mijn vrouw Maria en ‘s avonds ga ik het dorp in om wijn te drinken en gitaar te spelen met mijn vrienden. Ik heb een vol en druk leven”, kreeg hij te horen.
De Wall Street bankier legde de visser uit dat als hij dagelijks meer tijd zou besteden aan het vissen, hij het nodige kapitaal zou verwerven om een grotere boot te krijgen. En met die opbrengst kon hij weer extra boten kopen zodat hij over een volledige vloot zou beschikken en uiteindelijk ook de verwerking en distributie van zijn visvangst zou kunnen controleren.
De visser wilde graag weten hoe lang dat zou duren.
“15 tot 20 jaar”, zei de bankier.
“En dan”, vroeg de visser?
“Dat is het beste deel”, vertelde de bankier. “Na die periode doe je een IPO op Wall Street, verkoop je je aandelen voor miljoenen aan beleggers en word je een heel rijk man.”
“Miljoenen?”, reageerde de visser. “Wat heb ik aan miljoenen?”
“Wel, dan kan je met pensioen. Je kan verhuizen naar een klein, gezellig vissersdorp. Slaap uit, vis een beetje, speel met je kinderen, neem een siësta met je vrouw en ga ‘s avonds het dorp in om wijn te drinken en gitaar te spelen met je vrienden.”
Je hebt het verhaal vast al weleens gehoord? Ik heb het in ieder geval diverse malen voorbij zien komen, maar de diepere betekenis ervan drong op dat moment nog niet door.
En dat is ook logisch. Het leven wordt achterwaarts begrepen maar moet voorwaarts worden geleefd, wist Kierkegaard daarover reeds te vertellen.
Ik ben bijna 50 en ik ben een groot deel van mijn leven bezig geweest met het kopen van vissersboten om uiteindelijk te beseffen dat het geluk daar niet te vinden is.
Nochtans was ook ik ooit begonnen als die Mexicaanse visser nadat ik een korte periode in het bedrijfsleven inruilde voor een leven als ondernemer.
Als ondernemer kreeg ik zelf de controle over mijn tijd en daar was het mij eigenlijk initieel om te doen.
En al snel leed ik het leven van die Mexicaanse visser. Ik publiceerde een nieuwsbrief voor beleggers en had een mooi inkomen met enkele duizenden betalende abonnees.
Ik sliep uit, werkte een beetje, ging ergens lunchen, las mijn boeken en ‘s avonds speelde ik basketbal of ging ik op café met vrienden.
Wat heeft een mens meer nodig?
Maar toch klonk de stem van de Wall Street bankier in mij steeds luider.
Ik ging meerdere nieuwsbrieven publiceren en herinvesteerde de winsten weer in nieuwe projecten (zoals TradersOnly en goud999).
Zakelijk ging het me voor de wind, maar gelukkig werd ik er niet van. De stress kreeg steeds meer grip op mijn leven en ik zonk iedere dag wat dieper weg.
“Ja, maar Maarten, waar doe je het eigenlijk nog allemaal voor”, vroeg één van mijn vrienden me. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven.
Dat was voor mij toch het moment om al mijn vissersbootjes te verkopen om uiteindelijk te belanden waar ik vroeger ooit begonnen was.
Ik probeer nu met een zekere onthechtheid naar het leven te kijken en dat gaat me eigenlijk steeds beter af.
“Als je een tuin hebt en een bibliotheek heb je alles wat je nodig hebt”, zei Cicero.
Mijn leven bestaat grotendeels uit het lezen van boeken en artikels, wandelen, fietsen, tijd doorbrengen met vrienden en familie en series kijken op de diverse streaming platformen.
Ik schat dat deze activiteiten 95% van mijn tijd innemen en ik zou het niet meer anders willen.
Enkele euro’s meer of minder op mijn bankrekening hebben geen enkele invloed meer op het leven dat ik leid.